به ياد بسيجي شهيد «مهدي آردي»
بايد عادت كنم!
«مهدي آردي»، اولين فرزند عباس و فضه، در خانواده اي متدين، در بجستان از توابع گناباد، قدم به عرصه هستي نهاد. خانواده اش دامدار و داراي وضع مالي نسبتاً مناسبي بودند.
مهدي سه دوره تحصيلي ابتدايي، راهنمايي و متوسطه را در زادگاهش گذراند و در دبيرستان، رشته تحصيلي ادبيات و علوم انساني را انتخاب كرده بود و در تمام دوران تحصيلي اش، دانش آموزي با هوش و فعال، جلوه نمود. درس خوان بود و در يادگيري درس ها به همكلاسي هايش نيز كمك مي كرد و چون خط خوشي داشت نوشتن مقالات و مطالب روزنامه ديواري دهه فجر را در مدرسه انجام مي داد. مادرش مي گويد: «از سال سوم دبيرستان همين كه از مدرسه مي آمد، وضو مي گرفت و نماز مي خواند. هرچه به او مي گفتم: «خسته اي يك چايي بخور!» مي گفت: «نه من اول بايد نماز بخوانم!» صبح ها نيز بعد از نماز، قرآن مي خواند. سن كمي داشت كه ماه مبارك رمضان، روزه مي گرفت و مي گفت: «بايد عادت كنم!» برادرش، علي، در اين باره مي گويد: «با اينكه هر دوي ما كوچك بوديم و پدر ومادر، ما را بيدار نمي كردند؛ با هم قرار مي گذاشتيم كه يواشكي همديگر را صدا بزنيم تا سحري بخوريم و روزه بگيريم.» همان مي گويد: «اوايل انقلاب كه ما به مسجد جامع مي رفتيم، دو نفر يا سه نفر بيشتر نمي آمدند. مهدي مي گفت: «بيا با هم برويم و اگر ما نرويم، ديگران هم نمي آيند.» پس از تجاوزگري دشمن بعثي در خاك وطن، علي رغم علاقه اي كه به درس و مدرسه داشت، دغدغه و آرزويش، جنگ و جهاد شده بود و به اين سبب، در سال دوم دبيرستان، مدرسه را ترك كرد و براي اولين بار، عازم جبهه هاي حق عليه باطل گرديد.در منطقه بانه، هنگام شكست خط و پيشروي به سوي نيروهاي بعثي، پايش روي مين رفت كه به مجروحيت و مفقوديت يازده ساله اش منجر شد. پيكر پاكش پس از پيدا شدن در گلزار شهداي بجستان آرميد.